3.1. Historia da institución que custodia os fondos do arquivo
Antealtares, orixinariamente mosteiro de monxes baixo a advocación de San Pedro, foi o primeiro cenobio que tivo Compostela. Surxiu no século IX por desexo de Alfonso II de Asturias, que fixo vir a doce monxes benedictinos para que coidasen as reliquias do apóstolo. A súa labor centrouse no coidado do altar do apóstolo, o servizo litúrxico e a atención aos primeiros pelegríns.
A finais do século XV a vida monástica decae. Coa reforma dos Reis Católicos, San Paio desapareceu como mosteiro de monxes pasando estes a depender de San Martiño Pinario. En 1499 Frai Rodrigo de Valencia, prior de San Bieito de Valladolid e reformador Xeral, uniu a todas as benedictinas galegas e convertiu a este mosteiro no centro da reforma dos mosteiros femininos da orde en Galicia.
3.2. Contexto cultural e xeográfico
Comunidade de monxas beneditinas ou, o que é o mesmo, un grupo de mulleres consagradas a Deus dentro da Igrexa católica cuxo nivel de vida é o Evanxeo segundo a regra de San Bieito, que contén principios firmes baseados en na Palabra de Deus, un programa de vida espiritual, normas para estruturar un mosteiro e unha comunidade. Os medios que San Bieito ofrecenos para levar a cabo este proxecto son: A Regra como norma de vida, a Comunidade como lugar teolóxico da presenza de Cristo no medio das irmás e a Abadesa como serva e animadora da vida fraterna.
Actualmente somos 26 irmás, herdeiras dunha longa historia e patrimonio. Máis de cincocentos anos despois da nosa fundación no corazón de Compostela, os seguidores da Santa de Nursia seguen en Antealtares como a única presenza monástica, pero en continuidade, daqueles outros da Orde que a cidade de Santiago tivo desde as súas orixes ao principio Século IX.
Toda a nosa vida está baseada en tres piares: o oficio divino: é a oración oficial da Igrexa, na que Deus fala ao seu pobo e responden con canto e loanza. A súa culminación é a Eucaristía e os sete momentos de oración que santifican o transcurso do día articúlanse ao seu redor. Lectio Divina: literalmente "lectura (de cousas) de Deus". É unha lectura oratoria da Biblia na que se establece un diálogo persoal con Deus a través do texto. É o corazón da tradición espiritual beneditina. Traballo: ocupamos o resto do día. Como nos di San Bieito: isto é verdadeiramente monxes cando viven do traballo das súas mans (RB 48, 8). O tipo de traballo é flexible e adáptase ás necesidades de cada mosteiro.
3.3. Atribucións/fontes legais
Regulamento dos Arquivos Eclesiásticos Españois, aprobado pola Conferencia Episcopal Española, na sesión plenaria do 5 de xullo de 1976.
Estatutos da Asociación de arquiveiros da Igrexa en España, aprobados pola XLVIII asamblea da Conferencia Episcopal, o 22 de abril de 1988.
Lei 5/2016, do 4 de maio, do patrimonio cultural de Galicia.
Lei 7/2014, do 26 de setembro, de arquivos e documentos de Galicia.
3.4. Estructura administrativa
-
3.5. Xestión de documentos e política de ingresos
-
3.6. Edificio
Foi fundado no século IX por Alfonso II con doce monxes bieitos. A actual construcción pertence case na súa totalidade aos séculos XVII e XVIII, xa que a primitiva foi derrubada.
3.7. Fondos e outras coleccións custodiadas
1. Mosteiro de San Paio 2. Mosteiro de San Martiño Pinario 3. Mosteiro de San Salvador de Comellana 4. Condado de Altamira
3.8. Instrumentos de descrición, guías e publicacións
-
